Een van mijn dierbaarste herinneringen is het moment waarop ik voorop de fiets bij mijn vader zat. De wind waaide door mijn haren, en ik voelde me volkomen vrij.

Maar die vrijheid bleek van korte duur. Twee jaar later, toen ik zes was, overleed mijn vader en viel ons gezin uiteen. Vanaf dat moment ben ik op zoek gegaan naar veiligheid — eerst buiten mezelf, later binnenin.

In de loop van mijn leven maakte ik meerdere ingrijpende verliezen mee, waaronder het verlies van twee van mijn kinderen — één door een miskraam, de andere na twee maanden een intensief ziektebed. Elke keer bracht het me uit balans. Elke keer moest ik opnieuw zoeken — naar evenwicht, naar mezelf.

Lichamelijke en geestelijke klachten bleken het gevolg van die innerlijke disbalans — iets wat ik pas later leerde te begrijpen. Maar elke keer dat ik de stap zette om naar binnen te keren, verminderden de klachten en ontstond er meer ruimte. Het heeft me tien jaar gekost om dit proces te doorgronden.

Een van de belangrijkste lessen: het loslaten van diepgewortelde patronen. De drang om voortdurend voor anderen te zorgen. Het leunen op de energie van mijn overleden vader — hoe begrijpelijk ook als kind. Leren om volledig aanwezig te zijn in het hier en nu, op mijn eigen energie te leunen en het leven te omarmen.

Vandaag heb ik mijn verleden geaccepteerd en innerlijke balans gevonden. Er is altijd ruimte voor groei. Maar ik voel opnieuw de vrijheid van die wind in mijn haren — waar ik ook ben.